Knus
Ja het was reuze gezellig op de Art Amsterdam! En iedereen had ook weer van die leuke dingen in z'n stand. Heel apart allemaal. Nog even mijn nagels lakken hoor. En leuk trouwens dat er ook weer eens werk van Armando te zien was! Alsof die brand er nooit geweest was in Amersfoort. 'De mens is de maat van alle dingen.' Inderdaad, Protagoras, kunst moet wel in je huis passen. Dus het moet handzaam zijn, niet te groot voor een Amsterdamse pijpenla, maar ook weer niet te klein, anders is het geen statement en loop je het risico dat je bezoek het over het hoofd ziet.
Ahum... mag ik even? Ik heb verdomme recht op verbeelding! Ik wil godverdegodver dodelijk vermoeid van een beursbezoek terugkeren omdat mijn kop uit elkaar spat van een Hoorn des Overvloeds aan fantasieën, visies, ideeën, overspannen verbanden, anarchistische statements, iconoclastische, bemoeizuchtige en eclectische verbeelding! Nogmaals: ik heb verdomme recht op verbeelding! Ik heb verdomme recht op ver-beel-ding! En dat is je taak, als kunstenaar, te verbeelden! Toe! Aan de bak! Naar je atelier! En niet van dat zelfingenomen gedoe de hele tijd!
2010-08-29 23:00:00
Frits
Wie is Frits? En wie is Benthe (of Berthe)? En wie stortte zich met gretigheid op wat ik waarneem als een familieportret? Want hoeveel mannen van onder de twintig ken jij die Frits heten? Of onder de tien? Ik ken er geen. Het blijft moeilijk, lijkt het, om binnen het kader van een stoeptegel te blijven. Dat verbaast me niks; een stoeptegel is 30 bij 30 centimeter en dat stoepkrijt is zo dik als een winterwortel. Probeer dan maar eens een portret op één tegel te krijgen, petje af daarvoor! De meest gemaakte fout bij portrettekenen is dat men de ogen te groot in het hoofd zet. Wijd open kijkers domineren dan het gezicht waardoor de verhoudingen niet meer recht te trekken zijn. Heb je de ogen van Kuifje wel eens gezien? Stipjes zijn het, net als die van Bobbie trouwens.
Het vermoedelijke zelfportret rechtsboven (Sophia?) stemde niet snel tot tevredenheid, ik tel zo drie oefeningen voordat de tekenares (ook een aanname) tevreden was met een beeld van zichzelf. Of het kleine zusje was op het speelplein zo beweeglijk dat er geen fatsoenlijk moment overbleef om eens goed te kijken hoe ze er nou uitzag. Ik kan alleen niks maken van de naam boven het onderste portret... Begint het nu met een B of met een T? Wel gespierde armen heeft die persoon. Zo heb ik er een paar dagen naar gekeken, telkens wanneer ik er voorbij kwam als ik naar mijn fiets wandelde, totdat de regen het wegspoelde.
2010-08-29 22:24:40
Sixtijnse Kapel
De Sixtijnse Kapel... Wat moet ik er over zeggen? Hoe ken je zoiets? Of, hoe kom je het te kennen? Uit de Xenos ken ik van vroeger de bric-a-brac spulletjes met de bijna-aanraking tussen God en Adam, misschien het eerste moment waarop ik er mee in aanraking kwam. Of misschien wel uit een aardrijkskunde schoolboek van de basisschool in een hoofdstuk over Italië. Op de middelbare school kwam ik het tegen in de diaserie bij handvaardigheid, waar ik voor het eindexamen kunstgeschiedenis kreeg. Een wat flets diaatje, begin jaren tachtig gemaakt door de docent zelf, op studiereis naar het Vaticaan. Later, op de academie kom je het tegen in het vervloekte loodzware Honour en Fleming, wordt het aangestipt bij de Renaissance. In die tijd begon ik te begrijpen dat iedereen naar iedereen verwijst en/of van elkaar jat (als dat niet al hetzelfde is) en dat je zo de vingertjes in E.T. elkaar ziet raken als op het plafond van de kapel.
En dan sta je er oog-in-oog mee, twee keer binnen vier maanden! Wat een overweldigende visuele stortvloed, je vergeet de wereld buiten, want die is in zijn geheel hier binnen; alles is er: de hel, de hemel, god, de mens, de zondvloed met de dieren van Noach, Jezus, water, aarde, vuur, noem maar op. Volledig self-obsessed en in zichzelf gekeerd. Graag zou ik er eens helemaal alleen binnen zijn, maar daarvoor verdient het Vaticaan er te goed aan. Ik las dat er op sommige dagen wel 15 tot 20 duizend mensen de kapel passeren. Op één van die ben ik geweest: de dag voor Pasen.
Maar, het is echt geweldig.
Tip: koop kaarten vooraf via internet en, eenmaal binnen, zoek een plekje op de banken langs de muren, sluit je af van omgevingsgeluid en kijken!
2010-08-29 21:55:40
Icoon
In het Louvre was het stervensdruk. Het was op een vakantiedag tussen kerst en oudjaarsdag en het begon buiten al met een eindeloze rij. Daarbij kwam nog dat de medewerkers staakten voor een betere CAO wat tot gevolg had dat het museum later opende dan normaal, en dat bepaalde vleugels gesloten waren. Drommen mensen schuifelden door de zalen van het Louvre op weg naar de belangrijkste iconen van de hedendaagse kunstgeschiedenis: de Mona Lisa, de Venus-van-Milo-zonder-armen, de Nikè-van-Samothrake-zonder-hoofd. En zie, dit verbeeldt de afstand die je minimaal moet hebben tot de Mona Lisa. Het is om treurig van te worden. Je ziet niets van het schilderij: het vuistdikke glas spiegelt, je staat in een zone waar je ogen het craquelé van de olieverf al lang niet meer kunnen waarnemen, en met 1,84 meter ben je precies niet lang genoeg om over alle kruinen voor je te kijken. Doe mij maar een goede reproductie. Hoewel, ik zou toch graag eens met mijn neus tegen dat glas aangedrukt willen staan zoals wel mogelijk is bij de Vermeers in het Louvre, zodat je het schilderij kunt pellen, zodat je het kunt reconstrueren tot handelingen in verf, tot beslissingen en overwegingen van de schilder. Het mag niet zo zijn. De attractie die Mona Lisa heet is een massaal fotomoment voor zij die Parijs aandoen en gauw weer verder moeten naar Wenen, Madrid of Rome. Die zich door dwingende suppoosten na een minuutje flitsen voort laten stuwen naar de museumcateraar. Jammer voor mij en Mona Lisa, maar wel prettig dat je een half uur ongestoord voor de Kantwerkster van Vermeer kunt staan kijken.
2010-05-09 00:46:59
Fuck image
Het café is over het algemeen niet de locatie waar je hoogstaande, intellectuele en/of diepgaande ideeën opdoet. Nou, het is anders: je denkt die avond van wel, totdat je de volgende dag erachter komt dat het toch de drank was die je parten speelde. Toch vind ik dit een eigenaardig staaltje ideeëngoed waar ik wel even zoet mee kan zijn. Fuck image staat geschreven op de spiegel van de toiletten in de Soundgarden, café aan de Marnixstraat in Amsterdam. Was de grafittist depressief en kon hij er niet tegen zijn tronie te zien, of had hij (het was in het herentoilet) zo weinig eigenwaarde dat hij zichzelf vervloekte middels deze daad? Het zou ook een algemene aanklacht kunnen zijn tegen de afbeelding in het algemeen, een filosoof die anti-mimetische ideeën over kunst aanhangt. Of juist een Platonist die van mening is dat de wereld een afspiegeling is van een metafysica, die kunstenaars, die een afbeelding creëren van wat al een afbeelding van een hoger idee is, slechte kunstenaars vindt? Misschien was het een anti-narcist die spiegels schuwt om niet in de verleiding te komen van zichzelf te gaan houden... Hang je de spiegel in een white cube, dan zou het zo een werk van Ben Vautier of Joseph Kosuth kunnen zijn.
2010-05-09 00:02:16
