Beste Wim Pijbes,

Ik mag niet fotograferen in het Rijksmuseum... een wat vreemde regel voor een museum dat ontwikkelingen op het gebied van nieuwe media nauwgezet volgt. Uw Rijkswidget voor de iPhone en het Apple Dashboard zijn goed gevonden toepassingen voor de cultuurjunk: Dirck Hals' schilderij had ik in de tram op weg van werk naar huis rustig kunnen bestuderen via uw iPhone-app. Liep ik het vanmiddag zo ineens tegen het lijf in uw museum. Mijn vooraf opgedane kennis en bestudering waren een goede opstap om het werk, nu live, nog beter te kunnen bekijken, én waarderen.
Maar dan mag ik niet uw nieuwe aanwinst Berckheyde fotograferen, om bijvoorbeeld als wallpaper op die zelfde iPhone te plaatsen, zodat ik iedere dag herrinerd kan worden aan dat schilderij? Hoewel het aura, om met Walter Benjamin te spreken, van het kunstwerk 'ontbreekt' bij de reproductie op mijn iPhone, sterkt het, in mijn ogen, niettemin het werk weerom te gaan zien in uw museum. Een glimp van een schilderij stimuleert het verlangen en motiveert mij uw museum weer te bezoeken. Moet ik het dan stellen bij de, qua drukkwaliteit, abominabele ansichtkaartjes die u in uw museumshop verkoopt?
Gij vreesdet mooglijk voor geirriteerd publiek wanneer eenieder vrijelijk mag fotograferen in de toonzalen, graag-zonder-flits-maar-dat-heeft-iedereen-toch-altijd-aanstaan-dus-het-flitsen-is-niet-van-de-lucht? Sla een pact, als museumcollectief, met cameraproducenten opdat een museummodus op ieder huis-tuin-en-keukenfototoestel toegevoegd worde: geen flits, 800 ASA, klein diafragma, zoiets, prijs het aan en tolereer de enkele stupide toerist die toch vergeten is de museummodus aan te zetten, beter nog, wijs hem/haar daar op. Enfin, ik heb Berckheyde toch gefotografeerd.

2010-02-14 19:04:56

Ons Jan-de-Cockje

Bij Art Rotterdam hing bij de stand van Fons Welters, net als bij de meeste stands, een over het algemeen wat onsamenhangende keuze van werk uit stock. Wat bij deze stand opviel was een hangend werk van Jan de Cock. Een mooi reliëf, redelijk recht-toe-recht-aan (ik bedoel: gewoon degelijk) qua compositie, gemaakt van materialen uit de bouwmarkt waarop kleurrijke architectonische beelden geprint zijn. Wat vage visioenen van het in elkaar zetten van Ikea-kasten met zo'n irritant inbussleuteltje was niet te vermijden.
Op naar Fons Welters in de Bloemstraat. Voorin, in de Playstation, het werk van de beurs met daarnaast een aantal losse wat kleinere beeldhouwwerken. Wanneer je doorloopt langs de balie, beland je in de achterste ruimte die je op het eerste gezicht als doolhof voorkomt, een beetje chaotisch ook. Maar wanneer je jezelf de tijd gunt rond te lopen, kom je allerlei punten tegen waarop je een heel eigenaardig perspectief krijgt op het getoonde werk. Architectonisch is het mooi opgebouwd. Maar het werk op zich is tamelijk saai, en volgens mij ook typisch voor de markt gemaakt: niet te groot, niet te expliciet, niet te eigenzinnig; prima voor een verzamelaar die tegen zijn bezoek wil kunnen zeggen : "En dat daar is ons Jan-de-Cockje." Thematisch valt er niets uit het werk op te maken dan dat het gaat over maat, massa, ruimte, verhouding. Pas bij lezing van begeleidende tekst merkte ik dat 't over voormalig Joegoslavië ging. Viel er niet uit op te maken; in mijn ogen vergezocht dus. Wees of expliciter of laat het als pseudo-inhoud gewoon weg. Resumerend: als geheel een prima tentoonstelling, in losse delen niet allemaal even sterk.

2010-02-12 23:29:17

Tjirp

Beter dan een gemiddelde provincie-museum-tentoonstelling is de tentoonstelling van Carsten Höller in het Boijmans van Beuningen wel. Neemt niet weg dat de vonken er niet echt vanaf spatten in 'Divided Divided'. Routineus wil ik het ook niet noemen, daarvoor is het te goed doordacht, maar je ziet hier wel wat een ervaren museumkunstenaar kan: met weinig middelen een immense ruimte herschalen waarin al je zintuigen evenredig aandacht krijgen. Het blijft veel lopen, de zalen zijn groot, en zitten kun je in de tentoonstelling alleen onder de kanaries, en niet bij de video's bijvoorbeeld. Maar daar zit 'm meteen de kneep, volgens mij. Hoewel ik een hekel heb aan effectbejag, en zo zou je de kanariemobiele kunnen wegzetten, is het werk toch erg goed: letterlijk en figuurlijk uitgebalanceerd, ingetogen maar opvallend, luidruchtig maar, vanwege de kanariesoorten, fluweel voor je oren. De tentoonstelling is alsof je in een degelijke Duitse middenklasser stapt: prettig maar niet verpletterend, vakkundig maar een beetje saai, esthetisch maar een beetje oubollig. Logisch dat 'Singing Canaries Mobile' als mediabeeld gekozen wordt, daarom ook hier (en omdat ik het mooi vond).

2010-02-12 13:04:27